WVS - Website voor Syndicalisten

De werknemers in de privé-sector hebben recht op 10 dagen afwezigheid per jaar, zonder loon, voor dwingende redenen, inzonderheid ( maar niet uitsluitend) van familiale aard. (CAO nr 45 van de NAR) Onder dwingende redenen wordt verstaan “elke niet te voorziene, los van het werk staande gebeurtenis die de dringende en noodzakelijke tussenkomst van de werknemer vereist en dit voor zover de uitvoering van de arbeidsovereenkomst deze tussenkomst onmogelijk maakt”.
Zijn onder meer onder die definitie te rangschikken: ziekte; ongeval of hospitalisatie overkomen aan:
- een met de werknemer onder hetzelfde dak wonend persoon;
- een aan- of bloedverwant in de eerste graad, niet met de werknemer onder hetzelfde dak wonend persoon, zoals een ouder, een schoonouder, een kind, een schoonkind van de werknemer.
- ernstige materiële beschadiging van de bezittingen van de werknemer, zoals schade aan de woning door een brand of / en natuurramp.
De CAO stelt tevens gelijk met een dwingende reden, het bevel tot persoonlijke verschijning in een rechtszitting wanneer de werknemer partij is in een rechtszaak.
Het gaat dus om situaties die (nog) niet voorzien werden in de wetgeving op het klein verlet (KB van 28/02/1963 zoals herhaaldelijk gewijzigd).
Tevens wordt de mogelijkheid voorzien om in onderling akkoord tussen werknemers en werkgever andere gebeurtenissen vast te stellen die als een dwingende reden kunnen beschouwd worden. Om dit recht uit te oefenen, moet de werknemer zijn werkgever zo mogelijk op voorhand verwittigen en op verzoek van de werkgever het bestaan van de ingeroepen redenen bewijzen.
Het verlof wegens dwingende redenen wordt met arbeid gelijkgesteld voor de bij CAO bepaalde voordelen die proportioneel worden berekend (eindejaarspremie,enz….). Het verlof wordt ook gelijkgesteld met arbeid voor de sociale zekerheid.Het wordt echter niet gelijkgesteld inzake jaarlijks verlof.
Deze interprofessionele conventie is een basis.
In sommige ondernemingen en sectoren heeft de werknemer recht op een verlof wegens bepaalde familiale redenen (ziekte van een kind, enz…). Dit verlof wordt meestal niet betaald. Het wordt gelijkgesteld met een arbeidsdag voor de meeste takken van de sociale wetgeving (toelating tot de werkloosheid, recht op  gezondheidszorg , op kinderbijslag, op pensioen, enz…). Het wordt alsnog niet gelijkgesteld inzake jaarlijkse vakantie."
 

Bron: Ministerie van Arbeid